mei 17, 2008...9:26 am
Bergaf in Las Vegas
Een tochtje per mountainbike is een mooie manier om iets van het woestijnlandschap rondom Las Vegas te zien. Een goede conditie is niet eens noodzakelijk want de gehele tocht gaat heuvelafwaarts.
Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in Fietsen Moeten Kunnen 12/07
Door Boris Peters
Tussen de limousines, taxi’s en luxe vans die gasten oppikken voor een helikoptervlucht valt een stoer busje met mountainbikes op het dak enigszins uit de toon. De locatie, een hotel aan de beroemde Strip van Las Vegas, is dan ook geen plek waar veel fietsen worden gespot. Het weerhoudt ons er niet van in te stappen. Na een paar dagen in bars, clubs, restaurants en casino’s zonder klok die 24-uur per dag open zijn, willen we er gewoon even uit. Weg van de airconditioned vermaakpaleizen, goedkope alcohol, verleidelijke showgirls, Elvis-imitators, blackjacktafels en overal aanwezige dollars vretende slotmachines.
“Nee”, zo verzekerde de vriendelijke dame ons aan de telefoon, “dit is geen zware tocht”. De tocht waar we eigenlijk voor belden, een halve dag fietsen door de Red Rock Canyon, was niet beschikbaar maar het alternatief ‘Mount Charleston Downhill’, zou zeker niet teleurstellen. Achttien mijl of net geen 29 kilometer bergaf, is wat ons wacht. Maar eerst rijden we samen met vijftal Amerikaanse bezoekers in Noordwestelijke richting de stad uit. Uitgestrekte nieuwe woonwijken gebouwd op de droge geelrode grond getuige van de sterke groei van Vegas. Waneer de woonwijken stoppen, is er buiten de snelweg nog slechts woestijn met hier en daar wat cactussen en hoge bergen op de achtergrond.
Na zo’n 45 mijl (of iets meer dan 72 kilometer) verlaten we de snelweg en rijden we een weggetje in dat naar de Lee Canyon leidt. Het is begin oktober en er is praktisch geen verkeer. We stoppen op een rustige plek op een hoogte van ongeveer drieduizend meter en laden de mountainbikes van het dak. De hoogste top hier, Mount Charleston op de achtergrond reikt tot 3632 meter. Hoewel de zon inmiddels hoog staat, is het hier aangenaam frisser dan in Las Vegas. Tijdens de hete woestijnzomers bedraagt het verschil regelmatig een graad of vijftien Celsius .
Op het vertrekpunt, waar in de winter geskied wordt, groeien bomen. Het zijn Bristlecone dennen, een soort die niet alleen hier in Nevada, maar ook in Californië groeit. Bristlecones zijn de oudste bomen ter wereld. De Latijnse naam luidt dan ook Pinus Longaeva, langlevende den. Tijd om op de fiets te stappen. Het busje zal ons op gepaste afstand volgen. Dit is fietsen voor luie mensen. Trappen is vrijwel overbodig. De verharde maar praktisch verlaten weg maakt het verleidelijk om in volle vaart naar beneden te racen. De natuur, die de afnemende hoogte volgend geleidelijk van karakter verandert, weerhoudt ons ervan.
In een mooi landschap met op de achtergrond de bergen rijden we naar beneden. Sommige stukken snel als ware coureurs, dan weer remmend om de omgeving niet te missen. Gele bordjes geven zo nu en dan de hoogte aan. Om de paar kilometer stoppen we even om wat langer te genieten van het weidse uitzicht en de steeds wisselende landschappen. De Bristlecone dennen, wat grove dennen met veel ruimte tussen de takken maken plaats voor struiken. Nog lager zijn er geen struiken meer maar een soort lage rotsbegroeiing in tinten die uiteenlopen van geel/groen tot grijs en roodbruin. Slechts een handvol auto’s en een grote Amerikaanse truck passeren tijdens de tocht. Steeds meer cactussen duiken op. Terug bij het beginpunt wacht tenslotte slechts woestijn: een droge zinderend hete vlakte met slechts hier en daar wat begroeiing.
PRAKTISCH
De Mt Charleston Downhill tocht vanaf Vegas neemt een halve dag in beslag. Prijs inclusief pick-up vanaf een van de Striphotels en water onderweg 139 dollar. Meer info en boeken: www.lasvegascyclery.com
Reageer